Müzik yazıları, ama aynı zamanda hayata dair yazılar. Müzikle ilgili meselelerle hayata dair konular arasında bağ kurup köprü olmaya çalışan yazılar. Hayatı yaşanabilir, sanatı ise sanat kılan insani ve kopmaz bağlantılara ve ortaklaşmaya dikkat çekiyorlar.

“Ayşe Tütüncü’nün kaleminden aktarılan her makale müzik üzerinden anlatılan gerçek birer hayat hikâyesi ve sanki sadece sevgili Ayşe bunları bu kadar içten anlatabilirmiş gibi geliyor bana.” –– Feridun Ertaşkan

“En kişisel olandan başlayan bir yazı biraz sonra kolektif tarihimize, oradan felsefenin sınırlarına ulaşıyor. Tütüncü, çokyönlü müzik kavrayışıyla birlikte siyasetten kültür tarihine uzanan güçlü birikimini incelik, derinlik ve tevazuyla paylaşıyor.” –– Evrim Hikmet Öğüt

“O derdini sadece piyanonun değil, daktilonun tuşları üzerinde de anlattı yıllarca. Didaktik değil, akademik değil, sıkıcı hiç değil; anılarını ve duygularını da içine kattığı, ‘bir müzisyen müzik hakkında nasıl yazmalı?’ sorusuna verilmiş en iyi yanıtlardan biri bu kitap.” –– Murat Beşer

“Ayşe Tütüncü’nün yazıları sadece müziği değil, onunla bağlantılı anı, hikâye, bilgi ve farklı sanat dallarını baş köşeye koyuyor. Bilgiyi içine eğlence ve merak uyandırma duygusu da katarak aktaran bir aile üyesini dinliyorsunuz sanki.” –– Melis Danişmend

“Ayşe Tütüncü’nün klasik piyano eğitimi aldığı tarihlerde konservatuvarlar diğer müzik türlerine adeta sağırdı. Gençlik yıllarında tanıştığı / karşılaştığı müzikler ona yepyeni bir bakış kazandırdı. Kitaptaki yazılarında olsun, besteleri ve içinde yer aldığı topluluklardaki müziğinde olsun bu bakışın izleri görülüyor.” –– Ferruh Gençer

Önsöz, Ayşe’nin Müzik Kutusu, s. 11-13

Sahne insanlarıile izleyicileri arasında, hatta genellersem, üretenlerle bu üretimin muhatapları arasında bir perde olduğu; bu perdenin aradaki ilişkiyi çoğunlukla muğlaklaştırdığı, herkesin malumu.

Bu perdenin varlığından yalnızca sanatçı değil, izleyicisi de sorumlu. İzleyici, üretimin muhatabı olmakla kalmaz, çoğunlukla onu kendinde yeniden üretir; sanatçıya bir persona, esere de bir kimlik inşa eder. Bu noktadan sonra aralarındaki bağ, sanat eserinin sınırlarını aşıp kişisel bir ilişkiye dönüşür.

Beklentiler tam burada doğar: İzleyici, sanatçının her yeni üretiminde, kendi zihninde kurduğu kişiyi doğrulamasını, hatta beklentilerini sürekli karşılamasını ister. Bununla kalmaz, sanatçının hayat karşısındaki duruşunun da zihninde yarattığı kişininkiyle tutarlı olmasını ister. Tutumu ya da eseri beklediği gibi olmazsa hayal kırıklığına uğrar; sanatçıyı suçladığı dahi olur.

Öte yandan sanatçı kendisini izleyicilerine öncelikle eseri aracılığıyla anlatır. Kamuya açık kaynaklarda eserini ve kendini tanıtır. Hakkındaki haberler, inceleme yazıları, röportajlar, izleyicisinin sanatçı hakkında bir kanaate varmasına yardımcı olur.

Ancak sanatçı, tüm bunların toplamından daha fazladır, hatta daha başkadır. Ne sanatçı kendini olduğu gibi anlatabilir ne izleyicisi onu olduğu gibi anlayabilir. Sanatçı kendini gösterdiği kadar anlatır, izleyicisi ise görebildiği kada...

Devamını görmek için bkz.